Z PRAKTYKI LEKARSKIEJ

Autorzy uważają, że zmiany takie u młodych wystąpiłyby dopiero po dłuższym, kilkutygodniowym leżeniu, u starych zaś wystarczyło 6 dni (brak rezerw i duża chwiej- ność mechanizmów adaptacyjno-regulacyjnych). Z codziennej praktyki lekarskiej wiadomo, jak łatwo i szybko załamują się i niedołężnieją ludzie starzy po przy­musowym unieruchomieniu ich w łóżku (np. z powodu za­palenia płuc, zawału serca czy złamania szyjki kości udowej). W aspekcie klinicznym ogromnie sprzyja to najróżniejszym powikłaniom, takim jak np. odleżyny, szybki postęp osteopo­rozy (odwapnienie i kruchość kości), zmiany stawowe, -zaka­żenia dróg moczowych, otępienie umysłowe i inne zaburzenia. Ale nie tylko ciężka choroba i łóżko są przyczyną hipoki- nezji ludzi starych. Nader często przyczyną jest wygodny fotel i uwolnienie od konieczności starań i wysiłków, a więc przejście na emeryturę czy zamieszkanie w zakładzie opie­kuńczym, gdzie wszystko jest podane.

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *