PROWADZONE DOŚWIADCZENIA

Mc Carrison prowadził swe doświadczenie przez dwa i pół roku, tj. przez okres, który-w życiu szczura odpowiada prze­ciętnie okresowi 75 lat życia człowieka. Wśród szczurów żyjących na diecie plemion północnych nie było w tym cza­sie ani jednego wypadku choroby czy zgonu. Zwierzątka te były rosłe, miały lśniące futerka, były też spokojne i życzli­wie nastawione do otoczenia. Ale od klatki do klatki w miarę zmiany diety szczury były coraz mniejsze i nędzniej­sze, a oddział żywiony według diety Madrasów był naj­nędzniejszy ze wszystkich: zwierzątka miały liczne zmiany chorobowe skóry (wyłysienie, owrzodzenia, strupy) — były przy tym wybitnie nerwowe i napastliwe tak, że aż niekiedy zagryzały się nawzajem. Naoczny świadek tego eksperymentu, Amerykanin dr Hei- ser, podkreśla, że wprost trudno było uwierzyć, iż wszystkie te zwierzęta, tak bardzo różniące się w poszczególnych gru­pach wyglądem, wielkością i usposobieniem, pochodzą od jednej pary przodków.

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *